Het echte leven in Buenos Aires
Reisverslag door Mariyana en Bas
Buenos Aires, notas de viaje nr. 5, juli 2011
U kunt de fotos vergroten.
Inburgering
Het lijkt erop dat we een beetje ingeburgerd raken en in plaats van het uit mijn hoofd leren van de 50 belangrijkste momenten uit de Argentijnse geschiedenis (de Hollandsche methode zeg maar), zal ik dit proberen aan te tonen door het beschrijven van onze dagelijkse beslommeringen: op het oog onbelangrijke gebeurtenissen die voor ons een onevenredig grote symbolische waarde hebben.
We staan tegenwoordig geduldig in de rij bij de supermarkt want we gaan eenvoudigweg niet meer winkelen als we haast hebben. We hebben bovendien steeds minder vaak haast en lopen op straat niet meer zigzaggend iedereen voorbij. We vergeten niet meer om bonnetjes te trekken bij bakker, bank of kledingwinkel en als de deur van een winkel op slot zit lopen we niet weg, maar wachten vol goede moed tot de winkelier hem persoonlijk en met vriendelijke groet speciaal voor ons komt openen. Als het regent zijn we heel verontwaardigd, gaan we sowieso liever de deur niet uit. En als we dan toch wegmoeten, ontlopen we behoedzaam de beruchte loszittende stoeptegels met water eronder waarmee we onze eigen broekspijpen zouden kunnen natspatten (een standaard verschijnsel hier waarvoor ze zelfs een apart woord kennen). In de metro staan we op voor vrouwen en kleine kinderen en vragen we netjes 'bajas' (stapt u uit?) in plaats van ons fysiek een weg naar de uitgang te banen.
We hebben kennelijk al geruime tijd geen vals papiergeld meer ontvangen in de taxis want we geven ontvangen briefjes ook weer uit zonder problemen. Of ze geven ons alleen nog de écht goede vervalsingen waarmee ook de Argentijnen zelf gefopt worden, hetgeen onze inburgering onderstreept.
Nog niet zo lang geleden sprak men steevast de toen nog nauwelijks Spaans sprekende- Mariyana aan als we samen ergens kwamen. Met haar Mediterrane voorkomen inclusief donkere krullen overweegt niemand ook maar een seconde dat zijn geen Argentijnse is. Als ik dan in mijn beste Spaans antwoordde keek men haar soms wat meewarig aan, zo van 'O Jee, wat moet jij het te verduren hebben met zo'n dominante macho naast je'. Maar God mag weten waarom: ook ik word tegenwoordig direct in het Spaans aangesproken. Men vraagt me in het Spaans de weg en geeft me de Spaanse menukaart. Best eigenaardig, want zo heel anders dan een half jaar geleden zie ik er nou ook weer niet uit. Misschien is het dat ik me iets minder vaak scheer en daarmee een beetje aansluiting vind bij de lokale haarcultuur? Het percentage excentrieke bakkenbaarden, sikjes, snorren, staarten en wat dies meer zij is hier absoluut indrukwekkend. Che Guevara was een Argentijn en niet -zoals velen denken- een Cubaan, en dat zullen we weten. Maar ook Dalí, Beckham en onze eigen Jules Deelder kunnen hier terecht voor inspiratie. Wellicht helpt mee dat ik mijn Hollandse studentenlook heb losgelaten en geen (te) nette schoenen meer draag onder mijn spijkerbroek. Maar het meest waarschijnlijk is dat ik gewoon minder zoekend en verwonderd om me heen kijk en geleidelijk begin te wennen aan alles dat eerst zo apart leek.
Mariyanas eerder benoemde anonimiteit is natuurlijk ook maar relatief, want een mooie jonge vrouw op straat onopgemerkt voorbij laten gaan is toch ook niet netjes. Als ik per ongeluk een keer een paar meter achter haar loop vliegen de kleine complimentjes ('piropos') van allerhande werkende lui haar om de oren. Eenvoudigweg fluiten of snerpende geluidjes maken is hier niet de trend, veel te simpel en ordinair. Wel vleierijen als "Staan de hemelpoorten open vandaag, dat de engelen zomaar over straat lopen?", of "Ik geloof dat ik vandaag voor het eerst van mijn leven verliefd geworden ben". Fijn voor Mariyana dat ze deze complimentjes ondertussen verstaat. Fijn voor mij dat ze het alleen doen als ik er niet naast loopt. Dat laatste is waarschijnlijk uit een combinatie van respect en lijfsbehoud. De piropos zijn immers bedoeld om de vrouw een goed gevoel te geven, en niet om haar een ruzie met haar eega te bezorgen.
Last but not least het meest in het oog springende bewijs van inburgering: gemiddelde dansers vragen me nu af en toe of ik leraar ben in plaats van dat ze privé-lessen aanbieden.
Quod erat demonstrandum, of liever in het Spaans: 'lo que se quería demostrar'!
De verslagen
Buenos Aires, notas de viaje, nr.1 december 2010
Buenos Aires, notas de viaje, nr.2 januari 2011
Buenos Aires, notas de viaje, nr.3 maart 2011
